خاموش

Label 1	Label 2
رفتم ز شراب عشق از هوش	با عالم عاشقان هم‌آغوش
دیدم که چو مستِ جام عشقم	اندوه زمانه شد فراموش
هر جا گل لاله بود و ریحان	بر پرده‌ی روزگار منقوش
حاکم به زمین و آسمان‌ها	آن قادر مطلق خطاپوش
نازک‌بدنی عسل‌زبانی	گل از نوک پای تا بناگوش
آمد بنشست آن پری‌رو	با ناز و کرشمه دوش‌بر‌دوش
آرام به عشوه شد خرامان	با سائل بینوا هم‌آغوش
جام دلم از حرارت جان	افتاد در التهاب و در جوش
گفتم بده از شراب لعلت	گفتا که از این پیاله کم نوش
گفتم تو که ای؟ بلای جانی	خندید چنانکه گشت مدهوش
لب بر لب من نهاد آرام	یعنی که دهان به بند خاموش