چتر شب

Label 1	Label 2
غروب نیمه‌عریان در خیابان‌های دردآلود	به زیر چتر شب در زیر باران‌های دردآلود
به شهر نانجیبان واژه‌ای گم کرده‌ام امشب	قراری با غزل دارم ز دیوان‎های دردآلود
چگونه کوچه‌ها تغییر حالت داده‌اند اینجا	تمام خانه‌های شهر زندان‌های دردآلود
گیاهی هرزه از روئیدنی‌های مکافاتم	که می‌ترسم ز سرمای زمستان‌های دردآلود
برای رفتن تا واقعیت ترسم از آنست	که افتم همچو مجنون در بیابان ‌های دردآلود
دلم آتش گرفته تا که غم‌ها را بسوزاند	اگر چه مانده‌ام در دست طوفان‌های دردآلود
شب است و بستر تنهایی من خالی از ناز است	چه بهتر، دل نمی‌بندم به انسان‌های دردآلود