تابش مهر

Label 1	Label 2
تو ای ذره پروَر، همان آفتابی	که بر تابش مهر خود در شتابی
بر امواج آرام دریای رحمت	تو خالی ز خویشی، سبک چون حبابی
در آغوش گرمت من از بی پناهی	گل سرخ خشکیده ی لای کتابی
طبیعت معطر شد از رنگ و بویت	به رخسار گل قطره قطره گلابی
به روی گل و خار خشک بیابان	به یکسان بتابی گل ماهتابی
به احساس سبز درختان شعرم	ز جوی کرامت روان همچو ابی
مزّین به نام تو شد دفتر من	یقین، آبروی غزل های تابی
به گردن مرا بازوان وفایت	منِ پُر گنه، مانده در منجلابی
سفارش مرا از بزرگان چه حاجت	دعای مرا خود به خود مستجابی
نبخشیدن ما ز دستت نیاید	بزرگی، کریمی، به بخشش مجابی
خدایا تو خورشید جود و سخائی	چو خواهی که بر ما نتابی، بتابی